تا بحال می‌دانیم که برای انسان‌ریخت‌های گوناگون استراتژی‌های مختلفی برای نحوه شکار کردن آن‌ها پیشنهاد شده است. منظور این است که دانشمندان با استفاده از روش‌های مختلفی منجمله تحقیقات مردم‌شناسی و باستان‌شناسی، بازسازی‌هایی برای نحوه شکار توسط مواد باستان‌شناسی کرده‌اند تا بفهمند انسان‌ها به طور کلی چگونه دست به شکار می‌زدند و تا بحال نیز روش‌هایی مانند «به دام انداختن شکار»، «کمین» و … به اثبات رسیده است. یک روش دیگر که بر اساس مطالعات انسان‌شناسی به طور عمومی شناخته شده است و بخصوص برای انسان‌ریخت‌های هوموارکتوس پیشنهاد شده، استراتژی شکار مبتنی بر دنبال کردن شکار و از پا در آوردن حیوان در طول یک زمان نسبتا طولانی بوده است. قابل ذکر است که در میان جوامع بومی کالاهاری (افریقا) روش دنبال کردن حیوان تا از پای درآورن آن مرسوم بوده و هست. انسان‌ها پس از پیدا کردن یک حیوان (مثلا یک غزال آفریقایی) آنقدر در پی شکار می‌دوند و حیوان را دنبال می‌کنند تا اینکه حیوان بالاخره تسلیم شده و از تشنگی (تخلیه آب بدن dehydration ) به زمین افتد چون انسان‌های کالاهاری قدری آب نوشیدنی با خود حمل می‌کنند تا در طول مدت شکار بدن خود را از خطر تخلیه آب مصون بدارند. حال این بحث پیش می‌آید که اگر بپذیریم انسان‌ریخت‌های هوموارکتوس هم از روش دنبال کردن حیوان استفاده می‌کردند و احتمالا آبی هم با خود همراه نداشته‌اند تا چه حدی می‌توانسته‌اند در برابر تشنگی مفرط (dehydration) مقاومت داشته باشند؟
مقاله حاضر که به تازگی در نشریه فرگشت انسان منتشر شده است در همین رابطه به نگارش در آمده و به صورت خلاصه و ساده شده مشخص می کند (بر اساس مدل‌های مختلف فیزیولوژیک) که هوموارکتوس‌ها استقامت بیش از ۵ ساعت (حتی نزدیک به ۶ ساعت ) بدون نوشیدن آب در جریان دنبال کردن شکار را داشته و این یک امتیاز ویژه برای آن‌ها محسوب می‌شده است و در نتیجه نویسندگان ثابت می‌کنند که هوموارکتوس‌ها نیازی به حمل آب با خود را نداشته‌اند.
لینک مقاله به همراه می باشد و امید وارم از خواندن این مقاله استفاده ببرید
س.ح. گوران، موزه نئاندرتال، آلمان
https://reader.elsevier.com/reader/sd/pii/S0047248419300077?token=253E348D045A787A2F6E770D6369F55647544670868D754E012B0F7F23D14C6A88EAEDB8A9AF75BEF63AEC04A0E2BBB3
با سپاس از ایشان؛ جامعه باستان‌شناسی ایران Society for Iranian Archaeology ©
