دهههاست که این پرسش پژوهشگران را به خود مشغول کرده که چگونه انسانها بدون داشتن هواپیما، کشتی ها و ابزارهای نقطهیابی، قراولروی و GPS توانستند به دور افتادهترین نقاط دنیا یعنی به جزایر دوردست اقیانوس آرام برسند. مقالهای که به تازگی در مجله PNAS منتشر شده نشان میدهد که انسانها به شکل شگفت انگیزی از نقاط مبدا متفاوتی صدها و هزاران کیلومتر را در پهنه باز اقیانوس دریانوردی کردند و به دورترین نقاط دنیا پخش شدند. این پژوهشگران برای درک چگونگی دریانوردی انسانهای پیش از تاریخ در اقیانوس آرام از ابزارها و روشهای گوناگونی بهره بردهاند از جمله مدل سازی رایانهای، بهرهگیری از اطلاعات آب و هوایی همچون مطالعه نوسانات ال نینیو (El Niño Southern Oscillation) و پراکندگی جغرافیایی جزایر. این ابزارها و روشها در درک متغییرها از جمله متغیرهای فرهنگی، فناوری و محیطی که چنین سفرهای بلند و دریانوری در اقیانوس آرام را شکل داده بسیار موثر و مهم بودند. یافتههای این پژوهشگران نشان میدهد که انسانها از ۳۴۰۰ سال پیش اشغال جزایر دوردست در اقیانوسیه را آغاز کردند و از آن زمان در این جزایر پخش شدهاند.
آنچه پژوهشگران را شگفت زده کرده میزان آگاهی و درک انسانهایی بوده که دست به چنین جستجوگری و ماجراجوییهایی زدهاند. جزیرهنشینان اقیانوسیه میبایست آگاهیهای دقیق و گستردهای درباره تغییرات آب و هوایی، نوسانات متفاوت باد و تغییرات محیطیشان میداشتهاند چرا که در چنین حالتی ممکن بود که بتوانند به چنان نقاط دوردستی سفر کنند و بتوانند زنده بمانند. آنها درباره چرخهها و تغییرات آب و هوایی بسیار بیش از آنچه ما تصور میکنیم میدانستهاند.
آگاهیهای بیشتر در این باره را میتوانید از لینک زیر بخوانید:
http://www.pnas.org/content/113/45/12685.abstract
جامعه باستان شناسی ایران Society for Iranian Archaeology©
