برای مدت‌هاست که انسان‌شناسان جسمانی به دنبال این پرسش بوده و هستند که اصولا برجستگی در محل ابرویی اجداد انسان به چه دردی می خورده است و چرا بعدا این پدیده از بین رفته است و دیگر در انسان‌های مدرن به کلی ناپدید شده است. بسیاری معتقد‌اند که شاید این استخوان برجسته با تطور انسان در طول زمان و با حجیم شدن فضای جمجمه از میان رفته باشد. اما یک تحقیق تازه یک پیشنهاد تطوری (البته بامزه) مطرح می‌کند که شاید از میان رفتن قوس برجسته ابرویی حاصل شکل گیری یک رفتار باشد به این صورت که توسعه ارتباطات ایما و اشاره‌ای حرفه‌ای با چشم و ابرو در اجداد انسان و در طول زمان باعث از میان رفتن آن شده باشد! حالا چطور دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند هم بسیار جالب است و می‌توانید مراحل تحقیقاتی را در مقاله‌ای که در یکی از زیر شاخه‌های نشریه «نیچر» منتشر شده است، دنبال کنید. ناگفته نماند که این نظریه منتقدانی نیز دارد که مطرح می‌کنند پس چرا شامپانزه‌ها علارغم اینکه خیلی در ایما و اشاره برای ارتباط با همدیگر متبحرند، کماکان از قوس ابرویی ضخیمی برخوردار هستند.
سامان حیدری گوران، موزه نئاندرتال آلمان
جامعه باستان‌شناسی ایران Society for Iranian Archaeology ©
