پژوهشگران برآورد میکنند که در سال ۱۵۲۱ که برای نخستینبار استعمارگران اسپانیایی پا به مکزیک گذاشتند و به امپراتوری آزتک حمله کردند، بیش از ۲۰ میلیون نفر در آن سرزمین زندگی میکردند. مدارک تاریخی نشان میدهد که تا سال ۱۵۷۶ جمعیت بیست میلیونی مکزیک به دو میلیون رسیده بوده است. برای دههها پژوهشگران فکر میکردند که یکی از عوامل اصلی کاهش جمعیت مکزیک شیوع بیماریهای واگیردار همچون آبله و طاعون بوده که سربازان اسپانیایی از اروپا با خود آورده بودند. یک نمونه از امواج اپیدمی در سال ۱۵۴۵ جمعیتی بین ۵ تا ۱۵ میلیون نفر را به کام مرگ کشانده است. اما همچون دیگر موارد اپیدمیها در گذشته، عوامل و ماهیت اپیدمی سال ۱۵۴۵ نیز تاکنون بصورت یک معمای ناشناخته باقی مانده بود.
آزمایشهای ژنتیکی که به تازگی روی بقایای دندان ۱۰ تن از قربانیان سال ۱۵۴۵ انجام شده سرنخهایی به دست داده است. هرچند پژوهشگران نتایج را قطعی نمیدانند ولی از پس این آزمایشها، باکتریهایی که احتمالا عامل بیماریهای کشنده بودند از جمله تب و خونریزی، اسهال خونی، شناسایی شدهاند.
نتایج این پژوهشها در نشریۀ Nature: Ecology and Evolution منتشر شده است که از لینک زیر میتوانید ببینید و بخوانید.
https://www.nature.com/articles/s41559-017-0446-6
© Society for Iranian Archaeology
جامعه باستانشناسی ایران
