“شاهنامۀ فردوسی برای ما از چند لحاظ اهمیت دارد و بزرگ است:
اولاً اثر هنری بسیار عظیمی است، به قیاس با کتابهای هنری دیگر دنیا، با حماسههای ملی سایر ملل که بسنجیمش بسیار بلند و عالی است و هیچ پای کمی از هیچ یک ندارد و برای ما از همه آنها بالاتر است، ثانیاً تاریخ داستانی ایران و حاوی قصص ملی ماست، سند اصالت ما و سند ریشه داشتن و پدر و مادر داشتن ماست، اجداد ما اینها بودند.
ثالثاً از لحاظ اینکه زبان فارسی وسیلهٔ استحكام حلقه اتحاد و ارتباط طوایف ایرانی است و شاهنامه مایه و پایه زبان فارسی را چنان غنی و محکم کرد که از آن پس فراموش شدنش و از میان رفتنش محال بود، این کتاب پایه و بنیاد اتحاد قومی ما به شمار میآید.”
(مجتبی مینوی فردوسی و مقام او _ كتاب نقد حال)
